Akrobatyka Warszawa | Taniec Warszawa. Zapraszamy do naszego klubu na zajęcia taneczne i akrobatyczne! Jeśli szukasz najlepszego miejsca do trenowania akrobatyki, tańca lub fitnessu sportowego dla swojego dziecka, to dobrze trafiłeś/aś - jesteśmy profesjonalistami z wieloletnim stażem w sportach gimnastycznych i tanecznych. 1. Figury w pole dance – zajęcia. Pole tance to zajęcia, które odbywają się na rurze. Nie ma tutaj żadnych podtekstów erotycznych, pole dance jest bardzo wymagającym sportem, który daje bardzo widoczne efekty. Podczas treningów pole dance wykonywane są różne figury. To właśnie figury w pole dance są najtrudniejsze do opanowania. skomplikowane ćwiczenia gimnastyczne lub akrobatyczne: AKROBACJE: trudne (karkołomne) ćwiczenia (ewolucje) gimnastyczne lub lotnicze: Krzyżówka wysoki, piskliwy głos kobiecy lub męski: część uprzęży zaprzęgowej lub spadochronowej: ustalenie daty jakiegoś wydarzenia lub daty powstania czegoś: motyl nocny, szkodnik żerujący w mące i kaszy: figury gimnastyczne, akrobatyczne lub taneczne: część stroju ludowego: długi, lniany kaftan z rękawami Wymaga ona bardzo dobrej przyczepności do podłoża, a figury bardzo często wymuszają oparcie całego ciężaru ciała na stopach. Oto najpopularniejsze buty na akrobatykę — kilka rodzajów baletek, które możemy dobierać w zależności od ćwiczeń czy rodzaju podłoża: buty z podeszwą. baletki z pół podeszwą. buty na akrobatykę Materace akrobatyczne to niezbędny element wyposażenia dla wszystkich pasjonatów sportów akrobatycznych i gimnastyki. Te specjalnie zaprojektowane materace trudne figury akrobatyczne - krzyżówka. Lista słów najlepiej pasujących do określenia "trudne figury akrobatyczne": EWOLUCJA ŁAMANIEC EWOLUCJE ŁAMAŃCE SALTO ARABESKA KWADRATURA PIRAMIDA SZPAGAT WOLTA SZKOŁA LINOSKOCZEK WOLTYŻERKA OPRESJA TARAPATY TRAPEZ KABAŁA SZTUKMISTRZ SALTA POKAZY. Słowo. Określenie. Trudność. Ćwiczenia akrobatyczne to fascynująca forma aktywności fizycznej, która wymaga precyzji, elastyczności i siły. To sztuka wykonywania widowiskowych ruchów, Proste figury gimnastyczne. Naukę akrobatyki warto rozpocząć od prostych figur gimnastycznych. Takie ćwiczenia można znaleźć na kanałach typu YouTube. By trening był w pełni bezpieczny, warto trudniejsze lub bardziej skomplikowane figury wykonywać na sali treningowej, odpowiednio wyposażonej. figury gimnastyczne, akrobatyczne lub taneczne: o kimś, kto śmieszy lub szokuje swoim zachowaniem: pies o masywnej budowie oraz krótkim pysku z żuchwą wysuniętą ku przodowi: miasto powiatowe w województwie mazowieckim na skraju Puszczy Kozienickiej nad Zagożdżonką: człowiek, który zmyśla, żeby komuś zaimponować GgRkEd. Slides: 10 Download presentation Akrobatyka sportowa AKROBATYKA SPORTOWA Akrobatyka sportowa jest to dyscyplina sportowa, która polega na wykonywaniu układów ćwiczeń gimnastycznych o dużym stopniu trudności, obejmuje ćwiczenia kobiet i mężczyzn w parach i grupach, a także ćwiczenia indywidua i synchroniczne przy wykorzystaniu m. in. trampoliny i ścieżek. Cechami dominującymi są siła, równowaga, gibkoś Historia dyscypliny Początki akrobatyki giną w mrokach dziejów. Do najstarszych zachowanych dowodów istnienia tego typu działalności na egipskie płaskorzeźby (przedstawiające akrobatów wykonujących przerzuty w tył, w przód, mostki, stanie na rękach i na oraz figurki etruskie z IX w. p. n. e. Ćwiczenia akrobatyczne były znane i popularne w starożytnej Grecji. Z jednej strony stanowiły one ważny element trenin w dyscyplinach olimpijskich (np. w zapasach), a z drugiej były wykonywane w formie pokazów w czasie różnych świąt i uroczystości. W średniowieczu akrobatyka rozwijała się dynamicznie jako ważna część przekazywanej zwykle z ojca na syna sztuki c Z cyrku wywodzi się wiele ćwiczeń i metod treningowych, które obecnie spotykamy w sporcie. W renesansie pokazy akrobatyczne były ważnym punktem programu wielu świąt i uroczystości. Do dzisiaj odbywają się zapoczątkowane wtedy „Weneckie konkursy żywej architektury” polegające na budowaniu jak najwyższych wieloosobow piramid. W roku 1599 Anhiange Tuccaro napisał pierwszy podręcznik akrobatyki „Trois dialogues de sauter et voltiger en l`air”. Akrobatyka znalazła się w niemal wszystkich systemach wychowania fizycznego, zarówno dla szkół, jak i dla w W Polsce akrobatykę sportową spopularyzowało przede wszystkim powstałe w roku 1867 Towarzystwo Gimnastyczne „ W roku 1921 został wydany pierwszy polski podręcznik akrobatyki autorstwa Józefa Drezyny, a w roku 1924 ukazała s znakomita książka „Wzory igrzysk i piramid” napisana przez Alfreda Hamburgera. Historia dyscypliny w Polsce Akrobatyka sportowa to jedna z dyscyplin sportu gimnastycznego, której dynamiczny rozwój w Polsce i na świecie sięg początku XX wieku. Śledząc historyczne wydarzenia w tym zakresie i jej dynamiczny rozwój w Polsce, śmiało można p że polska akrobatyka, to akrobatyka światowa. Wyodrębnienie akrobatyki, jako samodzielnej dyscypliny sportowej, a tym samym początek zorganizowanej formy działalności o zasięgu krajowym, to rok 1952, kiedy to w Sekcji Gimnastyki przy GKKF, powołana została Komisja Gimnastyki Akrobatycznej i Artystycznej. W marcu 1955 roku w Szczecinie, rozegrano „I Ogólnopolskie Zawody Klasyfikacyjne w Gimnastyce Akrobatycznej”. Już w grudniu tegoż roku, w Białymstoku, odbyły się „I Mistrzostwa Pol w Akrobatyce Sportowej”. Ogromna praca i wysiłek wszystkich pasjonatów zaangażowanych w popularyzację naszej dyscypliny – pod kierunkiem Jana Rutkowskiego – zaowocowały powołaniem w roku 1957 Polskiego Związku Akrobatyki Sportowej. Działacze akr sportowej nie ograniczali swej pracy i aktywności jedynie do rozwoju oraz popularyzacji dyscypliny w kraju. Ich determin i zaangażowanie, wpływała na jej rozwój w Europie i na świecie, co zaowocowało powołaniem w 1973 roku Międzynaro Federacji Akrobatki Sportowej (IFSA). W tym historycznym etapie złote zgłoski historii niewątpliwie przypisujemy ówcze Prezesowi Panu Marianowi Golemie oraz Wiceprezesowi Panu Konradowi Zielińskiemu, którzy wśród przedstawicie 10 państw, byli współzałożycielami tej Federacji. Był to jednocześnie początek istnienia i wpływu polskiej koncepcji na rozwój i zmiany w naszej dyscyplinie. Do dziś nasi przedstawiciele są członkami komisji sportowych w strukturach organ światowych i europejskich a polscy akrobaci od 1974 biorą z powodzeniem czynny udział we wszystkich kolejnych Mistrzostwach Świata. Kolejnym przełomowym momentem w historii akrobatyki to grudzień 1998 roku (Kongres w Mińsku z udziałem 28 pań podczas którego podjęto decyzję o przystąpieniu IFSA do Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej (FIG). W jej struk powołano Komisję Akrobatyki Sportowej, a jednym z jej członków został Pan Konrad Zieliński. Jednocześnie przeprow były także zmiany organizacyjne w strukturach europejskich. W 1999 roku podczas Kongresu, który odbył się w Polsce (w Zielonej Górze), Eurosaf podjęła decyzję o przystąpieniu do Europejskiej Unii Gimnastycznej (UEG). W konsekwencji wyżej przywołanych zmian organizacyjnych, zarówno w strukturach światowych jak i europejskich, ówcześni Prezesi PZG – Jan Nawara oraz Prezes PZAS – Konrad Zieliński, dla utrzymania dwóch niezależnych zwi sportowych w strukturach organizacyjnych sportu polskiego, podpisali porozumienie o współpracy. W ponad 60 -letniej historii osiągnięcia polskich zawodników na arenach międzynarodowych są imponujące. Niewiele dyscyplin sportowych w kraju posiada tak bogaty dorobek medalowy. Nasi reprezentanci brali udział we wszystkich Mistrzostwach Świata i Europy, a także w zawodach o Puchar Świata. Wracali z nich z wieloma medalami. Nie sposób w tej krótkiej prezentacji wymienić wszystkie, ale ZŁOTYCH MEDALI zdobyli łącznie: Mistrzostwa Świata – 17; Mistrzostwa Europy – 26; Puchary Świata – 6. Najlepsi zawodnicy Tomasz Śmiela i Magdalena Cyran, jedna z najbardziej utytułowanych dwójek mieszanych w historii polskiej akrobatyki. (Źródło zdjęcia: Album wydany z okazji 50 -lecia klubu sportowego DKS „Targówek” Warszawa) Konkurencje • Skoki na ścieżce- zawodnicy wykonują układy skoków akrobatycznych na sprężynującej ścieżce o długości 25 m (plus dobieg 10 m) i szerokości 1, 5 m. • Skoki na trampolinie- „Polegają na wykonywaniu ewolucji w powietrzu po odbiciu się od sprężystej powierzchni – batutu. Zawodnik wykonuje 2 układy, jeden obowiązkowy oraz jeden dowolny. Każdy z nich składa się z 10 różnych elementów. Skoki na trampolinie wykonywane przez kobiety oraz mężczyzn zarówno w konkurencji indywidualnej jak i synchronicznej, podczas której dwóch zawodników wykonuje układy równocześnie na dwóch równoległych trampolinach. • Konkurencje dwójkowe- dwójki kobiet, dwójki mężczyzn i dwójki mieszane. • Konkurencje zespołowe- trójki kobiet i czwórki mężczyzn. Zespoły ćwiczą na planszy gimnastycznej o wymiarach 12× 12 metrów i wykonują trzy układy trwające maksymalnie po 2, 5 minuty (układ statyczny, układ dynamiczny, i kombinowany, dynamiczno-statyczny układ finałowy). W klasie pierwszej i mistrzowskiej zespoły wykonują swoje układy z muzyką i elementami choreografii. MINISŁOWNIK POJĘĆ BATUT jest to przyrząd gimnastyczny wykorzystywany do wykonywania wysokich skoków z akrobacjami. Składa się z poziom metalowej ramy i rozpiętej na niej sprężystej siatki. TRAPEZ potocznie nazywany huśtawką akrobatów. Jest to drążek, na którym akrobaci wykonują ewolucje. EWOLUCJA jest to figura gimnastyczna, akrobatyczna lub taneczna. TRAMPOLINA AKROBATYCZNA sprężysta siatka rozpięta na dużej ramie, służąca do wykonywania ewolucji akrobatycznych w powietrzu. Czy wiesz, że. . . • Istnieją różne formy akrobatyki w tym np. : narciarska, konna, rowerowa, sportowa. • Akrobatyka to działania zmierzające do podnoszenia sprawności fizycznej, kontrolowania ruchów ciała i opanowania psychicznego w sytuacjach ekstremalnych. • W 1932 r. skoki akrobatyczne mężczyzn znalazły się w programie igrzysk olimpijskich. • Elementy akrobatyki towarzyszyły nam od wieków. Pierwsze pojawiły się w Chinach, Egipcie oraz Grecji, o czym świadczą egipskie malowidła ścienne odnalezione w grobowcu w Memfis. • Akrobatyka sportowa, to jeden z najstarszych sportów w historii ludzkości. • Pierwszy podręcznik do akrobatyki ukazał się w 1599 roku. Gimnastyka akrobatyczna istnieje od tysięcy lat w różnych formach i w różnych kulturach. Przedstawienia akrobatyczne sięgają epoki brązu, a w średniowieczu służyły jako rozrywka dla dworów europejskich. Gimnastyka artystyczna zaczęła się rozwijać jako dyscyplina poprzez użycie przyrządów oraz kontrolowane upadki. Oba aspekty pokazały możliwości ludzkiego organizmu. Na czym polega gimnastyka artystyczna? Czym się różni akrobatyka od gimnastyki?Gimnastyka akrobatyczna to konkurencja, w której pary gimnastyków współpracują ze sobą i wykonują figury składające się z ruchów akrobatycznych w rytm muzyki. Gimnastyka akrobatyczna polega głównie na skokach na trampolinie, skokach na ścieżce i ćwiczeniach zespołowych. Skoki na trampolinie wykonuje się indywidualnie lub w parach, koncentrując się na danych układach. Skoki na ścieżce wykonuje się na długiej i prostej macie również w różni się akrobatyka od gimnastyki, powinny wiedzieć przede wszystkim osoby, które chcą obstawiać te dwie dyscypliny podczas największych imprez sportowych. Wiedza o zasadach nie jest jednak jedynym czynnikiem wpływającym na zakłady sportowe. Jednym z ważniejszych aspektów jest wybór odpowiedniego bukmachera. Musi on być oczywiście legalny i posiadać szeroką ofertę rynków zdarzeń. Takim serwisem zdecydowanie jest Fortuna, która od lat cieszy się nienaganną opinią wśród graczy. Zwracają oni uwagę szczególnie na aplikację mobilną, ofertę live oraz bonusy powitalne. To właśnie kod promocyjny fortuna gwarantuje atrakcyjne promocje dla nowych użytkowników. Pakiet powitalny składa się z kilku rodzajów benefitów i można go wykorzystać zarówno na stronie internetowej, jak i aplikacji w gimnastyce akrobatycznejZawodnicy akrobatyki występują w parach lub grupach. Podczas swojego startu są oceniani na określonym poziomie lub kategorii wiekowej. Zawody w gimnastyce akrobatycznej oceniane są maksymalnie do 30 punktów. Komisja składa się z dwóch grup E odpowiada za jakość wykonywania ćwiczeń i odejmuje punkty za każdy błąd, który zawodnik popełni w wykonywanym układzie. Zadaniem tej komisji jest baczne przyglądanie się sylwetce zawodnika oraz jego zachowaniu w ewolucjach podczas ćwiczenia. Komisja ocenia między innymi takie obszary jak: sylwetka w locie, lądowanie, sylwetka w pozycjach statycznych. Wartość odejmowanych punktów za wykonanie jest różna i zależy od danego błędu, jaki popełni zawodnik podczas każdego elementu w D zajmuje się rozpoznaniem elementów wykonywanych przez zawodnika oraz ich odpowiednim sumowaniem, które finalnie składa się na wartość ćwiczenia. Wartość ta jest tym wyższa, im więcej zawodnik wykonał trudniejszych, tym samym bardziej punktowanych elementów w całym gimnastyki akrobatycznej startują od różnych wartości punktowych. Pierwsza opisywana przez nas komisja zaczyna od 10,0 i odejmuje punkty za błędy w wykonaniu. Komisja druga zaczyna od 0 i sumuje każdy prawidłowo wykonany element przez zawodnika wg punktacji danego ćwiczenia. Wynik, jaki uzyskuje zawodnik to suma punktów obu jest gimnastyka artystyczna?Gimnastyka artystyczna to dynamiczny sport, w którym gimnastycy wykonują krótkie ćwiczenia na sprzęcie specjalnie zaprojektowanym do tego sportu. Gimnastyka artystyczna jest znana także ze swojego kunsztu i wdzięku. Wymaga ona od gimnastyków wyjątkowej równowagi, siły i elastyczności podczas wykonywania salta, przewrotów i innych akrobatycznych ruchów. Chociaż istnieją inne rodzaje gimnastyki, gimnastyka artystyczna jest ogólnie najbardziej znana wśród ogółu społeczeństwa. W rzeczywistości można ją nazwać klasyczną lub tradycyjną dyscypliną sportu. Gimnastyka artystyczna wykorzystuje różne przyrządy do zawodów męskich oraz żeńskich i jest uprawiania przez elitarnych sportowców na poziomie olimpijskim, gdzie wykorzystuje się złożony system poziomie wyczynowym gimnastyka artystyczna podzielona jest na odrębne programy dla kobiet i mężczyzn, z pewnymi różnicami i podobieństwami w stosowanych przyrządach. Na przykład kozioł można znaleźć zarówno w zawodach mężczyzn, jak i kobiet. Gimnastycy podbiegają do kozła, podskakują za pomocą trampoliny i kładą ręce na koźle, aby zachować równowagę. Gdy gimnastyczka zostaje wyrzucona w powietrze, wykonuje różne ruchy, aby uzyskać jak najwięcej punktów od się różni akrobatyka od gimnastykiTo pytanie zadaje sobie wiele osób, które pierwszy raz widzą obie dyscypliny np. na igrzyskach olimpijskich. Chociaż akrobatyka i gimnastyka mają podobne zestawy umiejętności, gimnastyka i taniec akrobatyczny bardzo różnią się sposobem treningu, wykonywanych ćwiczeń i ogólnym wyglądem chodzi o trening, gimnastycy pracują na sprężynowej podłodze, która jest zaprojektowana z prawdziwymi cewkami osadzonymi w macie, aby zapewnić optymalne odbicie i ochronę podczas mocnych uderzeń. Taniec akrobatyczny został zaprojektowany jako uzupełnienie treningu tanecznego i jest zwykle nauczany w studiu tańca z podłogą sprężynową, która jest zaprojektowana do amortyzacji wstrząsów i znajduje się pod twardą powierzchnią, taką jak różnicą między akrobatyką a gimnastyką jest użycie przyrządów, takich jak belki lub drążki, aby pomóc w tworzeniu trudnych i oszałamiających wizualnych układów. W tańcu akrobatycznym nie używa się żadnych przyrządów pomocniczych, bo to ciało tancerzy służy do podtrzymywania drugiej osoby. Bardzo często układa się lub buduje platformy z tancerzy poprzez współpracę w celu stworzenia ekscytujących warstw podczas występu. WUEF dla opornych, czyli aerial Tańczą, wiszą głową w dół, owinięte kolorowymi szarfami kręcą piruety – zwykłe dziewczyny oderwane od ziemi. Tekst: Kasia Stadejek Zdjęcia: Tamara Pieńko / Not Another Yoga Studio Opublikowano: 8 Stycznia 2019 Ten artykuł przeczytasz w mniej niż 14 minut! Nie trzeba od razu wsiadać ze spadochronem do helikoptera ani szukać mostu do skoku na bungee, żeby na chwilę znaleźć się w powietrzu i poczuć adrenalinę. Umożliwia to także aerial silk, czyli taniec akrobatyczny na szarfach wertykalnych. Brzmi jak dyscyplina sportowa, do której nie warto podchodzić bez kilku lat praktyki cyrkowej? Nic bardziej mylnego. To zajęcia, które łączą sport i sztukę. Aerial (ang. powietrzny, ale też zwiewny i eteryczny, o czym za chwilę) można uprawiać, korzystając nie tylko z szarf, lecz także z hamaków i kół przypominających hula-hoop. To połączenie ćwiczeń wzmacniających i uelastyczniających całe ciało z tańcem i akrobacjami godnymi cyrkowca. Oczywiście na te ostatnie można sobie pozwolić dopiero po oswojeniu się z fruwaniem pod sufitem na materiałowej taśmie, ale cel zbliża się wraz z kolejnymi zajęciami. Może go osiągnąć każdy. Gabi na szarfy trafiła trochę z przypadku. Razem z koleżanką Krysią regularnie chodziła na ściankę wspinaczkową, obok której odbywały się akrobacje na szarfach. Te dwa sporty często występują obok siebie, bo sale ze ściankami wspinaczkowymi mają wysokie sufity oraz systemy lin, dzięki którym można łatwo zamontować szarfy, i materace. Dziewczyny wisiały zmęczone w niewygodnych uprzężach i butach i obserwowały, jak majestatycznie tańczą w powietrzu ich koleżanki. Po zejściu ze ścianki podeszły do trenerki, która zachęciła ich do nauki fruwania. UNNATA® Aerial yoga oferuje autentyczną jogę z wykorzystaniem miękkiego hamaka do odkrywania, udoskonalania i rozwijania tradycyjnych pozycji jogi. Na zdjęciu pozycja aerial - taniec na szarfach sześć metrów nad ziemią Na pierwsze zajęcia dziewczyny przyszły podekscytowane i przekonane, że wspinaczka po szarfie musi mieć coś wspólnego z tą po ścianie. Podobne zdanie o aerialu mieli ich koledzy wspinacze, którzy podglądali te same zajęcia i pewni siebie deklarowali, że zawijanie się w powietrzu w szarfę to byłaby dla nich pestka. Gdy tylko próbowali, spadali plackiem na materac i odchodzili jak niepyszni. Dla dziewczyn, nieco bardziej pokornych, to też nie była łatwizna. Okazało się, że to niezwykle trudny, siłowy sport. Do wciągania się po szarfach potrzebne są zupełnie inne mięśnie niż te rozwinięte nawet u całkiem wysportowanych dziewczyn, do których zaliczała się Gabi. Trzeba mieć mocne stawy, zwłaszcza nadgarstki, i wiele samozaparcia. Bo zanim uda się majestatycznie wspiąć po szarfie, zawisnąć, zakręcić się w materiał i z gracją po nim sturlać, minie sporo czasu i nabitych zostanie kilkanaście siniaków. Gabi to nie zniechęciło. – Byłyśmy bardzo zmotywowane i podekscytowane, dałyśmy z siebie 200%, chociaż jak teraz przypomnę sobie, co wyczyniałyśmy i jakie miałyśmy o sobie mniemanie, to chce mi się śmiać. Na drugi dzień nie mogłam umyć zębów, bo tak bolały mnie ręce i klatka piersiowa, ale mimo wszystko wiedziałam, że chcę wrócić – opowiada. Na zajęciach zrelaksujesz i wzmocnisz ciało, odnajdziesz prawidłową postawę, a przede wszystkim, pozbędziesz się chronicznych napięć, wynikających z siedzącego trybu pracy. Na zdjęciu pozycja - aerial wyglądają zajęcia z aerial? Zajęcia trwają około godziny, ale w wielu szkołach można ten czas przedłużyć i poćwiczyć samodzielnie. Zaczynają się od rozgrzewki i rozciągania, a następnie robi się ćwiczenia tuż nad materacem. Kto ma siłę, może później wspiąć się wyżej, w zależności od pomieszczenia, nawet kilka metrów w górę. Nie ma specjalnych warunków, które trzeba spełnić, by rozpocząć trening. Problem będzie jeden: grawitacja. Im więcej kilogramów mamy do wciągnięcia na szarfę, tym więcej siły będziemy potrzebować, żeby zrobić to z gracją. Grawitacja pomoże potem fantazyjnie się z szarfy wyplątać, ale żeby wyglądać przy tym majestatycznie, potrzeba sporo pracy. Jest to więc sport dla wytrwałych i tych, którzy lubią treningi siłowe. Spodoba się też dziewczynom, które opanowały podstawy tańca na rurze – tutaj rurą jest właśnie szarfa – a także tym, które w sporcie poszukują adrenaliny. Taniec na szarfach - gdzie i za ile Przeważnie zajęcia na szarfach kosztują 120-150 złotych za miesiąc przy zajęciach raz w tygodniu i 200-250 złotych za miesiąc przy dwóch treningach w tygodniu. Strój, który obowiązuje na treningach, to długie legginsy, skarpetki i obcisła koszulka z długim rękawem – wszystko, co odstaje, wplącze się w szarfę lub odsłoni ciało przy pierwszym zwisie głową w dół. Gdy już polubicie zaplątywanie się w szarfy, przydadzą wam się też dodatkowe szorty z lycry, które łagodzą nacisk na pachwiny. Nic więcej nie trzeba ze sobą mieć – to ważny argument dla tych, którzy nie lubią nosić przez cały dzień dodatkowych butów i akcesoriów treningowych. Warszawa Not Another Yoga Studio – studio jogi specjalizuje sie w Unnanta Aerial Jodze Aerial Dance Studio Gimnastyka Powietrzna School Klub Sportowy Zakręt Wrocław Dare Dance Company Music and Motion Aerial Dance Studio Vertykalna Katowice SK Talent Kraków Real Passion Łódź Dream Team Trójmiasto Szkoła Aerial Hamak w Aerial jodze relaksuje i odciąża kręgosłup. Dzięki niemu trudne asany stają się proste do wykonania dla każdego. Na zdjęciu pozycja regeneracyjnaJakie korzyści przynosi aerial? Po kilku miesiącach treningów na szarfach ciało staje się sprężyste. Podczas ćwiczeń pracuje 90% mięśni, więc rozwijają się one równomiernie. Wzrasta siła, a maleją obwody, zwłaszcza brzucha, nóg i ramion. Ciężar ciała, który na początkowym etapie nauki wydaje się być utrapieniem, też jakoś tajemniczo się redukuje. Taniec na szarfach, jak zresztą każdy taniec, to doskonały sposób na redukcję stresu. Endorfiny buzują nie tylko od prawidłowo wykonanych akrobacji, lecz także od samych prób, bez względu na to, czy trenujemy w grupie, czy indywidualnie. Pomaga też zaakceptować własne ciało. W końcu to tylko dzięki niemu możemy robić podniebne sztuczki. Kilogramy czy obwody nie mają znaczenia, tu liczy się samozaparcie, a od pokonania kolejnych poziomów trudności zdecydowanie wzrasta pewność siebie. Zapytana o korzyści płynące z zajęć Gabi oprócz dobrej zabawy wymienia przełamanie lęku wysokości i uspokojenie błędnika. – Pierwsze piruety były naprawdę trudne, wyplątywałam się z szarfy w popłochu, zielona na twarzy. Z każdymi kolejnymi zajęciami było lepiej, a w końcu zupełnie zapomniałam o problemach z błędnikiem. Wtedy jedynym problemem była moja wyobraźnia, która podsuwała mi skutki ewentualnych upadków. Kręciło mnie to, że sama panuję nad tym wszystkim, jestem tak wysoko i własnymi rękami, z całych sił podciągam się do konkretnej figury, która z boku wygląda pięknie i majestatycznie. Dowiedziałam się, że mogę kontrolować swoje ciało, że to ja stawiam mu cele i przy odpowiednim nakładzie pracy mogę pokonać wszystkie ograniczenia. Motywowały mnie nie tylko postępy, lecz także koleżanki, bo zajęcia były okazją do spotkania z fantastycznymi kobietami, które sobie pomagały – wymieniałyśmy się sposobami na bezbolesne wiązanie, utrzymywanie równowagi. Taka wymiana doświadczeń pomagała budować atmosferę akceptacji. Nikt nie śmiał się z błędów, kibicowałyśmy sobie, mimo że każda była na innym poziomie i przychodziła w innym celu. Po roku treningów Gabi przerzuciła się z akrobatyki na dużo mniej obciążającą aerial jogę. Bo szarfy mają też łagodne oblicze, które spodoba się wszystkim spragnionym czegoś nowego w codziennej dawce ruchu. Aerial joga to zajęcia na pograniczu jogi i fitnessu, podczas których z szarf robi się hamaki zawieszone niezbyt wysoko nad ziemią i dostosowane do ćwiczącego. Asany wykonywane za ich pomocą są dla początkujących łatwiejsze, a zaawansowani mogą dzięki hamakom poszerzyć zakres ruchów. Szarfy działają też jako asekuracja podczas trudniejszych ćwiczeń, zwłaszcza tych w pozycji odwróconej, pięknie otwierają klatkę piersiową i rozluźniają barki, których spięcie to duży problem osób pracujących przy komputerze. Wzmacniają również mięśnie posturalne i relaksują kręgosłup. – W sporcie lubię próbować różnych rzeczy. Po fascynacji zajęciami aerobowymi i szarfami w wydaniu siłowo-wyczynowym przyszedł czas na formy wyciszające. Dlatego właśnie aerial joga. Szarfy to piękna sprawa – uśmiecha się Gabi. – Nie tylko pod kątem tego, że wszystko zależy ode mnie, lecz także w wymiarze estetycznym. Kiedy znowu zapragnę adrenaliny, z chęcią wrócę na te zajęcia. Pewne figury powtórzyłam tyle razy, że gdybym miała zaplątać się w dwie szarfy jeszcze raz, zrobiłabym to odruchowo. Chcemy wiedzieć co lubisz Wiesz, że im więcej lajkujesz, tym fajniejsze treści ci serwujemy?