Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest niespecyficzną chorobą zapalną nerek o pochodzeniu bakteryjnym, charakteryzującą się zmianą miedniczki nerkowej Witam, w opisie usg napisane jest tak; drobne zwapnienie przybrodawkowe w części środkowej nerki, układ kielichowo-miedniczkowy w części środkowej modelowany przez zgrubienie warstwy miąższowej tworzące nieostro odgraniczoną zmianę o echogeniczności zbliżonej do miąższu nerki. przerost piramidy ze zmianą ogniskową. zapalenie pęcherza moczowego; odmiedniczkowe zapalenie nerek; zakażenia skóry i tkanek miękkich, zwłaszcza zapalenie tkanki łącznej, zakażenia po ukąszeniach zwierząt, ciężki ropień okołozębowy z szerzącym się zapaleniem tkanki łącznej; zakażenia kości i stawów, zwłaszcza zapalenie kości i szpiku. Jest to zabieg, w czasie którego niewielki skrawek nerki jest pobierany z organizmu dziecka za pomocą igły. Procedura ta wykonywana jest pod znieczuleniem i pozwala rozpoznać problem z nerkami u 9 na 10 pacjentów. Biopsja jest szczególnie pomocna w diagnozie zapalenia nerek i nerczycy. choroby nerek u dzieci choroby dzieci biopsja. 46 Forum Nefrologiczne 2008, tom 1, nr 1 ROZWÓJ PRZEWLEKŁEJ CHOROBY NEREK Przewlekła choroba nerek (PChN) to złożony zespół chorobowy, który charaktery-zuje się często powolnym, ale nieodwracal-nym i przeważnie postępującym pogorszeniem funkcji nerek. Do upośledzenia czynności nerek dochodzi na skutek zmian chorobowych w ich dr n. wet. Magdalena Kalwas-Śliwińska. Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) większości lekarzy klinicystów kojarzy się z obecnością aktywnego osadu moczu (nierzadko z opisem: „leukocyty pokrywają całe pole widzenia”), gorączką, bolesnością w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Krótko mówiąc – z silnie Lek. Aleksandra Witkowska Medycyna rodzinna , Warszawa. 82 poziom zaufania. Nie nie jest dziedziczna. Głównie zalezy od stylu życia. Dr n. med. Diana Kupczyńska Medycyna estetyczna , Wrocław. 86 poziom zaufania. Głównie zależy od stylu życia i sposobu odżywiania. Dr n.med. Ryszard Hanecki Urologia , Warszawa. zespół zapalenia nerek BNO (N05.-) N04 - Zespół nerczycowy. Obejmuje:Zespół nerczycowy wrodzony. Nerczyca lipidowa. N05 - Zespół nerczycowy, nie określony. Obejmuje:choroba kłębuszków nerkowych. kłębuszkowe zapalenie nerekBNO. zapalenie nerek. nefropatia BNO i choroba nerek BNO z uszkodzeniemi morfologicznymi określonymi w .0-.8. Obecnie pytanie, co leczyć odmiedniczkowe zapalenie nerek, wygląda całkiem istotnie, ponieważ choroba ta jest dość powszechna wśród całej populacji globu. Tak więc dla 1000 osób po 30 latach jest około 10 przypadków odmiedniczkowego zapalenia nerek, cóż, wśród dzieci liczba ta jest nieco mniejsza - 10 z 2000 roku. Scyntygrafia wykonana podczas ZUM pozwala zidentyfikować grupę dzieci chorych na odmiedniczkowe zapalenie nerek, a powtórzona po 6 miesiącach - grupę ze zmianami bliznowatymi w nerkach. Stwierdzenie obecności blizn w nerce jest bezwzględnym wskazaniem do wykonania cystografii mikcyjnej. cKE5B. Richard Colgan Profesor nadzwyczajny i kierownik ds. edukacji studentów medycyny, Department of Familiy and Community Medicine, University of Maryland School of Medicine, Baltimore, Maryland, Stany Zjednoczone Mozella Williams Profesor pomocniczy i zastępca kierownika ds. edukacji studentów medycyny, Department of Family and Community Medicine, University of Maryland School of Medicine, Baltimore, Maryland, Stany Zjednoczone James R. Johnson Profesor medycyny i starszy dyrektor Infectious Diseases Fellowship Program, University of Minnesota, oraz dyrektor Molecular Epidemiology Unit, Minneapolis VA Medical Center, Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone Diagnostyka odmiedniczkowego zapalenia nerek opiera się na ogólnym badaniu moczu, tj. stwierdza się występowanie bakterii, białkomocz, a także podwyższone OB i zwiększoną liczbę leukocytów. Niezbędne jest również zbadanie poziomu kreatyniny we krwi. Leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek Leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek oparte jest o stosowanie antybiotyków. Mogą być one podawane doustnie lub w przypadku leczenia szpitalnego dożylnie. Taka terapia powinna trwać kilkanaście dni. Można również stosować leki rozkurczowe a także przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. Powinno się spożywać dużo płynów oraz leżeć w łóżku. Marta P Moja córka ma prawie 2 ogólnym badaniu moczu lekarz stwierdził odmiedniczkowe zapalenie nerek. niema żadnych objawów,gorączki,biegunki nic. nadmienię że wcześniej miała zapalenie migdałków z wysoką temperaturą i była leczona antybiotykiem DALACIN C. teraz dostała znowu antybiotyk KEFLEX. I Podobno na tym się nie skończy. leczenie ma trwać kilka tygodni. proszę o rade czy pomimo żadnych objawów trzeba ją leczyć antybiotykami. ~aga Uprzejmie proszę o informacje na temat ewentualnych powikłan po odmiedniczkowym zapaleniu nerek. I badaniach jakie należy wykonać aby wykluczyć ewentualne późniejsze schorzenia nerek. Dziękuję ~Ewa K Powikłania: -ropne zapalenie nerek i ropień nerek -posocznica urogenna wywołana ropnym zapaleniem nerek-groźna dla życia! -ropień okołonerkowy -wodonercze, roponercze, nerka marska -upośledzenie czynności cewek nerkowych (kwasica cewkowa, nietrzymanie sodu, potasu, upośledzanie zagęszczania moczu) -nadciśnienie tętnicze u 30-50% chorych -u dzieci upośledzenie rozwoju Wskazane badania to leukocyturia, bakteriomocz, sonografia oraz ewentualnie urografia. ~medisa_pl Tłumaczyła lek. Aleksandra Margol-Szczerbicka Konsultowała prof. dr hab. n. med. Danuta Zwolińska, Katedra i Klinika Nefrologii Pediatrycznej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu Skróty: AAP – American Academy of Pediatrics, CRP – białko C-reaktywne, CUM – cystouretrografia mikcyjna, DMSA – kwas dimerkaptobursztynowy, ISPN – Italian Society of Pediatric Nephrology, NICE – National Institute for Clinical Excellence, NPV – wartość predykcyjna wyniku ujemnego, OOZN – ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, OPM – odpływy pęcherzowo-moczowodowe, PCT – prokalcytonina, PPV – wartość predykcyjna wyniku dodatniego, UPEC – uropatogenna E. coli, USG – badanie ultrasonograficzne, ZOMR – zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ZUM – zakażenie układu moczowego Translated from Pediatric Nephrology, Vol. 31 (8), Morello, W., La Scola, C., Alberici, I. et al., Acute pyelonephritis in children: 1253–1265. © IPNA 2016, with permission of Springer Berlin Heidelberg. Streszczenie OOZN jest jedną z najcięższych chorób bakteryjnych u dzieci. Przyczyną większości zachorowań jest zakażenie Escherichia coli, chociaż coraz częściej w badaniach mikrobiologicznych izoluje się także inne drobnoustroje, takie jak Klebsiella, Enterococcus, Enterobacter, Proteus i Pseudomonas. U niemowląt obarczonych zwiększonym ryzykiem powikłań, do których należy sepsa i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR), objawy kliniczne są często nieswoiste, a sama gorączka nie zawsze pozwala zidentyfikować to ryzyko. Wstępne rozpoznanie OOZN ustala się na podstawie wyników badania ogólnego moczu, natomiast najdokładniejszym wskaźnikiem zakażenia jest dodatni wynik testów paskowych na obecność azotynów i/lub esterazy leukocytów. Próbkę moczu na badanie mikrobiologiczne można pobrać bezpośrednio podczas mikcji nawet u małych dzieci. Nie ustalono „złotego” standardu antybiotykoterapii w OOZN. U dzieci w dobrym stanie ogólnym można stosować leczenie doustne w warunkach ambulatoryjnych. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, należy dążyć do ograniczenia narażenia na promieniowanie rentgenowskie oraz obniżać koszty postępowania diagnostycznego, wybierając po pierwszorazowym zakażeniu mniej agresywne badania obrazowe. Skuteczność antybiotykoterapii w zapobieganiu nawrotom zakażenia pozostaje przedmiotem dyskusji. Przeciwko jej szerokiemu stosowaniu przemawia ryzyko rozwoju oporności drobnoustrojów na antybiotyki. W celu lepszego określenia strategii postępowania diagnostycznego i leczniczego, pozwalających na długotrwałe zachowanie czynności nerek, konieczne jest przeprowadzenie dobrze zaplanowanych badań z randomizacją. Wprowadzenie Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek (OOZN) to zakażenie układu moczowego (ZUM) obejmujące miąższ nerki, któremu zwykle towarzyszą ogólnoustrojowe objawy zapalenia. Gorączka najczęściej oznacza, że proces zapalny obejmuje nerki, dlatego określenia „ZUM z gorączką” oraz „OOZN” często stosuje się zamiennie i tak też będą używane w niniejszym artykule. OOZN jest uznawane za jedną z najpoważniejszych chorób o etiologii bakteryjnej u dzieci. W młodszych grupach wiekowych związane jest z dużym ryzykiem sepsy w ostrym okresie choroby,1 potencjalnym ryzykiem powstania blizn w nerkach oraz rozwojem odległych powikłań. Dawniej w celu zmniejszenia ryzyka tych powikłań zlecano agresywne leczenie aktywnych zakażeń, wykonywano badania obrazowe w kierunku wykrycia możliwych wad anatomicznych oraz stosowano profilaktykę antybiotykową w celu zapobiegania nawrotom choroby. W ciągu ostatnich 30 lat udowodniono jednak, że główną przyczyną uszkodzenia nerek u dzieci ostatecznie wymagających dializoterapii lub przeszczepienia narządu,2 nawet tych bez epizodów OOZN i odpływu pęcherzowo-moczowodowego (OPM), jest obustronna wrodzona hipodysplazja nerek. W związku z tym większość aktualnych wytycznych zaleca mniej agresywne postępowanie w OOZN. Nadal jednak nie wyjaśniono pewnych wątpliwości, szczególnie dotyczących ustalenia rozpoznania, konieczności wykonywania badań obrazowych w celu uwidocznienia OPM lub bliznowacenia nerek oraz profilaktyki antybiotykowej. W niniejszym artykule podsumowano aktualny stan wiedzy, zwracając szczególną uwagę na najbardziej kontrowersyjne zagadnienia. Etiologia/patofizjologia Nerki i drogi moczowe zazwyczaj są jałowe. Większość zachorowań na OOZN wywołują bakterie kałowe przedostające się drogą wstępującą przez cewkę moczową i tkanki okołocewkowe do pęcherza moczowego, a następnie do nerek. Zakażeniu zapobiega zazwyczaj prawidłowy przepływ moczu wypłukujący drobnoustroje wnikające do dróg U niektórych dzieci kolonizacja bakteryjna dróg moczowych prowadzi do rozwoju bezobjawowego bakteriomoczu lub zakażenia dolnych dróg moczowych, a w dalszej kolejności do OOZN z objawami ogólnoustrojowymi, wtórnymi do pobudzenia układu odpornościowego. Wystąpienie OOZN we wczesnym dzieciństwie zależy od wielu czynników związanych z organizmem gospodarza oraz cech gatunkowych drobnoustrojów. Do najważniejszych czynników związanych z organizmem gospodarza zwiększających ryzyko OOZN należą nieprawidłowości anatomiczne nerek i dróg moczowych, takie jak OPM, przeszkodowy moczowód olbrzymi (obstructive megaureter) oraz pęcherz neurogenny prowadzający do zastoju moczu. Wśród pozostałych czynników wymienia się nieprawidłowe opróżnianie pęcherza moczowego,4 niestabilność wypieracza5 pęcherza moczowego, zaparcie i brudzenie bielizny kałem. Patogeneza OOZN zależy również od zjadliwości drobnoustrojów. Najczęściej zakażenia wywołują bakterie E. coli (80–90% przypadków).6-8 Głównym rezerwuarem E. coli jest jelito ludzkie, gdzie bakteria jest normalnym drobnoustrojem komensalnym. Anatomiczna bliskość ujścia zewnętrznego cewki moczowej zwiększa ryzyko kolonizacji dróg moczowych. Szczep odpowiedzialny za wystąpienie OOZN u danego chorego często odpowiada szczepom izolowanym z jego Uropatogenne bakterie E. coli (UPEC), w porównaniu z innymi szczepami tego gatunku, charakteryzują się zarówno dodatkowymi mechanizmami zjadliwości, które ułatwiają jej wnikanie do dróg moczowych i nerek, jak i opornością na wrodzone reakcje układu odpornościowego gospodarza. UPEC posiadają fimbrie (włosowate wypustki) ułatwiające przyleganie do nabłonka dróg moczowych nawet w przypadku prawidłowego przepływu moczu. Ich zdolność do łączenia się z tkankami gospodarza odgrywa kluczową rolę w kolonizacji dróg moczowych mimo ich przepłukiwania moczem. Jak dotąd najlepiej poznano fimbrie typu I i P, przy czym typ P częściej jest związany z OOZN niż z zakażeniem dolnych dróg Opisano również inne rodzaje fimbrii. Warunki środowiskowe mogą oddziaływać na ekspresję różnych typów wypustek włosowatych (proces określany jako zmiana faz [phase variation]),11 co zwiększa prawdopodobieństwo przylgnięcia bakterii do tkanek Wśród pozostałych charakterystycznych cech UPEC, zwiększających ich przeżywalność, wymienia się zjadliwe antygeny otoczki, systemy wchłaniania żelaza oraz wydalanie Obecność plazmidów może się przyczyniać do rozwoju oporności na cd..